Plany budowy Centralnego Portu Komunikacyjnego wywołują znaczącą dyskusję. Nowy port lotniczy pozwoliłby na skierowanie do Polski znacznej części ruchu towarowego. Korzyści dla budżetu państwa z samego ruchu towarowego na lotnisku CPK szacowane są na ok. 3 mld euro (12,7 mld zł) w ciągu pierwszych 13 lat funkcjonowania portu. Tego zagadnienia dotyczy kolejny tekst z cyklu „Polityka Unii Europejskiej a sprawy polskie”, prowadzonego przez Ośrodek Analiz Cegielskiego. Autorem artykułu jest Michał Ciesielski.
Koncepcja centralnego lotniska w Polsce ma swoje korzenie w latach 70. XX wieku. W ciągu kolejnych dekad, aż do czasów III RP, projekt ten był rozwijany przez różne rządy, w skład których wchodziły partie takie jak SLD-PSL-UP, PO-PSL oraz PiS-SP-Porozumienie.
Centralny Port Komunikacyjny (CPK) miał stać się największym lotniskiem w Europie Środkowo-Wschodniej, pełniącym rolę regionalnego węzła przesiadkowego. Plan z 2023 roku zakładał zakończenie budowy do 2028 roku z przepustowością 34 mln pasażerów rocznie, z możliwością rozbudowy do 40 mln, a do 2045 roku – 65 mln pasażerów. Szacowany koszt budowy wynosił 63 mld zł, z czego 13 mld zł miał pokryć Skarb Państwa.
Nowe lotnisko miało umożliwić skierowanie do Polski znacznej części ruchu towarowego, co przyniosłoby korzyści dla budżetu państwa szacowane na około 3 mld EUR (12,7 mld zł) w ciągu pierwszych 13 lat funkcjonowania portu. Projekt CPK obejmował również rozbudowę sieci kolejowej, co zakładało budowę lub modernizację około 2 tys. km linii kolejowych, w tym kolei dużych prędkości.
Jednak przyszłość projektu CPK jest obecnie niepewna. Koalicja rządowa (Koalicja Obywatelska, Trzecia Droga i Lewica) unika ostatecznych decyzji dotyczących lotniska. Sugerowane są opóźnienia w budowie oraz rozbudowa innych portów lotniczych, co może oznaczać całkowitą rezygnację z dużego lotniska przesiadkowego w centrum Polski. Komponent kolejowy CPK prawdopodobnie zostanie zarzucony lub znacznie ograniczony i realizowany w innym modelu.
Autorem tekstu jest Michał Ciesielski, ekonomista i prezes Centrum Myśli Gospodarczej, który posiada doświadczenie w sektorze publicznym, szczególnie w opracowywaniu strategii i programów gospodarczych. Jego zainteresowania obejmują demografię, ekonomię rozwoju, gospodarkę współdzielenia oraz katolicką naukę społeczną.
