Informujemy, że Pani/Pana dane osobowe są przetwarzane przez Fundację Instytut na Rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris z siedzibą w Warszawie przy ul. Zielnej 39, kod pocztowy 00-108 (administrator danych) w ramach utrzymywania stałego kontaktu z naszą Fundacją w związku z jej celami statutowymi, w szczególności poprzez informowanie o organizowanych akcjach społecznych. Podstawę prawną przetwarzania danych osobowych stanowi art. 6 ust. 1 lit. f rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (RODO).

Podanie danych jest dobrowolne, niemniej bez ich wskazania nie jest możliwa realizacja usługi newslettera. Informujemy, że przysługuje Pani/Panu prawo dostępu do treści swoich danych osobowych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, prawo do przenoszenia danych, prawo wniesienia sprzeciwu wobec ich przetwarzania, a także prawo do wniesienia skargi do organu nadzorczego.

Korzystanie z newslettera jest bezterminowe. W każdej chwili przysługuje Pani/Panu prawo do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania danych osobowych. W takim przypadku dane wprowadzone przez Pana/Panią w procesie rejestracji zostaną usunięte niezwłocznie po upływie okresu przedawnienia ewentualnych roszczeń i uprawnień przewidzianego w Kodeksie cywilnym.

Do Pani/Pana danych osobowych mogą mieć również dostęp podmioty świadczące na naszą rzecz usługi w szczególności hostingowe, informatyczne, drukarskie, wysyłkowe, płatnicze. prawnicze, księgowe, kadrowe.

Podane dane osobowe mogą być przetwarzane w sposób zautomatyzowany, w tym również w formie profilowania. Jednak decyzje dotyczące indywidualnej osoby, związane z tym przetwarzaniem nie będą zautomatyzowane.

W razie jakichkolwiek żądań, pytań lub wątpliwości co do przetwarzania Pani/Pana danych osobowych prosimy o kontakt z wyznaczonym przez nas Inspektorem Ochrony Danych pisząc na adres siedziby Fundacji: ul. Zielna 39, 00-108 Warszawa, z dopiskiem „Inspektor Ochrony Danych” lub na adres poczty elektronicznej iod@ordoiuris.pl

Przejdź do treści
PL | EN
Facebook Twitter Youtube

Rafał Dorosiński: Poseł Borys Budka myli się twierdząc, że wprowadzenie związków partnerskich „zamknęłoby sprawę”

Data publikacji: 24.05.2019

Ordo Iuris

Wczorajsza wypowiedź wiceprzewodniczącego Platformy Obywatelskiej, posła Borysa Budki na temat wprowadzenia instytucji „związku partnerskiego” do polskiego porządku prawnego razi ambiwalentnym stosunkiem do Konstytucji RP.

Nie „zamknięcie" a otwarcie"

Poseł Budka zadeklarował poparcie dla „zamknięcia tej sprawy”. Tymczasem ponad wszelką wątpliwość wprowadzenie instytucji związku partnerskiego żadnej sprawy nie „zamknie”. Przeciwnie otworzy cały szereg nowych. Sami bowiem aktywiści polityczni LGBT otwarcie przyznają, że związki partnerskie są dla nich tylko etapem na drodze do bezpośredniego uderzenia w instytucję małżeństwa czyli formalnego odniesienia pojęcia małżeństwa do związku jednopłciowego, a więc od prawnego usankcjonowania oczywistej nieprawdy. W swoim projekcie ustawy o związkach partnerskich podkreślają: „Projektodawca ma świadomość, iż w zakresie regulacji związków jednopłciowych, wprowadzane przepisy nie są finalnym aktem prawnym”. Ten scenariusz potwierdza praktyka obserwowana za granicą. Przygniatająca większość państw, które odniosły pojęcie małżeństwa do związku jednopłciowego wcześniej wprowadziły instytucję związku partnerskiego.

Konsekwencją wprowadzenia związków partnerskich nie byłoby więc „zamknięcie sprawy”, a – przeciwnie – podniesienie przez organizacje LGBT kolejnego żądania. I następnego, dotyczącego adopcji dzieci przez pary jednopłciowe. Jak stwierdził Paweł Rabiej (nie on jeden z resztą), „najpierw wprowadźmy związki partnerskie, potem równość małżeńską, a na koniec przyjdzie czas na adopcję dzieci”. Oraz – dodajmy – „tworzenia” dzieci z intencją pozbawienia ich przynajmniej jednego z ich biologicznych rodziców, co byłoby samo w sobie formą przemocy.

Biorąc pod uwagę powyższe deklaracje, można przypuszczać, że albo poseł Budka jest zwyczajnie niedoinformowany w przedmiocie celów lobby LGBT, albo, co bardziej prawdopodobne, ma ich świadomość ale, wzorem Rafała Grupińskiego, nie „eksponuje tego za bardzo”.

Degradacja instytucji małżeństwa i destabilizacja życia rodzinnego

Powyższym żądaniom zawsze towarzyszy eskalacja kolejnych: do ograniczania wolności sumienia i religijnej, wolności gospodarczej i wolności słowa oraz drastycznego ograniczenia prawa rodziców do wychowania dzieci zgodnie ze swoimi przekonaniami.

Zasadniczą konsekwencje wprowadzenia „związków partnerskich” byłaby jednak postępująca degradacja instytucji małżeństwa i destabilizacja życia rodzinnego.  „Związek partnerski” stanowi bowiem – co wynika ze składanych w minionym czasie projektów ustaw – albo kopią instytucji małżeństwa różniącą się od niego niemal wyłącznie nazwą, albo, zazwyczaj, instytucją, która oferuje podobne do małżeństwa uprawnienia z jednoczesnym brakiem analogicznych wymagań i oczekiwań.

Zakładana możliwość łatwego, jednostronnego wypowiedzenia umowy przez jednego z partnerów banalizuje wspólne pożycie, wytwarza sytuację niepewności prawa w stosunkach z osobami trzecimi oraz nie uwzględnia istnienia więzów osobistych i majątkowych pomiędzy partnerami. W połączeniu z daleko posuniętą dowolnością w kształtowaniu wzajemnych obowiązków i uprawnień tworzy ryzyko braku jakiejkolwiek ochrony dla „słabszej strony” związku (którą często są kobiety) i pozbawiając ją oparcia w bezwzględnie obowiązujących przepisach ustawowych. W tym sensie trudno mówić tu o faktycznym „partnerstwie”.

Głównym jednak celem wprowadzenia tego rodzaju instytucji – poza jej wyżej sygnalizowaną funkcją „etapu” na drodze do prawnego wywrócenia naturalnej tożsamości małżeństwa – jest nadanie nieuzasadnionych przywilejów związkom jednopłciowych. O ile społeczeństwo ma konkretny, żywotny interes w tym, by rodzice tworzyli trwały związek, dzięki czemu nowi członkowie wspólnoty mogliby dorastać w najbardziej optymalnych warunkach, o tyle podobnego interesu nie ma w przyznawaniu przywilejów parze jednopłciowej. W tym sensie pojęcie „związków partnerskich” można uznać za zabieg marketingowy ukrywający istotę sprawy pod hasłem przywilejów dla konkubentów. 

Empiryczne dane z krajów, które wprowadziły związki partnerskie pozwalają stwierdzić, że jest to moment po którym instytucja małżeństwa zazwyczaj nie odzyskuje już swojej pozycji.

Nie chodzi o równość

Kontynuując swoją wypowiedź, poseł Budka stwierdził, iż we wprowadzeniu związków partnerskich, chodzi o to, „by wszyscy byli traktowani równo”. Dziwią w ustach prawnika slogany ukute przez skrajne organizacje, ignorujące oczywistą i elementarną zasadę traktowania tego co różne w różny sposób.

Zarówno polski Trybunał Konstytucyjny i Sad Najwyższy jak i Europejski trybunał Praw Człowieka[1] wskazują, że zróżnicowane traktowanie obywateli przez instytucje państwowe ma charakter dyskryminacyjny tylko wówczas, gdy nie ma obiektywnego ani rozsądnego uzasadnienia[2]. Dlatego „nie zawsze … odmienne potraktowanie stanowi o braku równości i o dyskryminacji. Ocena owego zróżnicowania sytuacji podmiotów zawsze wynika z ustalenia, czy zróżnicowaniu temu można przypisać uzasadniony charakter.”[3] I gdzie indziej TK: "zakaz dyskryminacji wynikający z art. 32 ust. 2 Konstytucji RP nie jest tożsamy z zakazem różnicowania sytuacji podmiotów prawa. Jest to natomiast zakaz nieuzasadnionego, różnego kształtowania sytuacji podobnych podmiotów prawa, w procesie stanowienia oraz stosowania prawa.” Zatem nawet podobne relacje mogą być traktowane w odmienny sposób jeżeli istnieje ku temu uzasadnienie (jeżeli takie uzasadnienie istnieje, różne traktowanie po prostu nie stanowi dyskryminacji). Tym bardziej więc w różny sposób można traktować różne związki.

Sprzeczność z Konstytucją

Niezależnie od powyższego, na uwagę zasługuje okoliczność, iż przedstawiciel partii, czyniącej starania o bycie postrzeganą jako obrońca Konstytucji, wykazuje w swojej wypowiedzi daleko posuniętą wybiórczość, selektywnie typując przepisy – w tym wypadku art. 18 Konstytucji – których przestrzegać nie zamierza (nie mówiąc o ich obronie).

Wprowadzenie instytucji „związku partnerskiego” byłoby całkowicie sprzeczne z wolą Zgromadzenia Narodowego uchwalającego Konstytucję RP, która nie budzi w tym zakresie najmniejszej wątpliwości. Z przebiegu prac nad ustawą zasadniczą wynika jednoznacznie, że „dodanie w Konstytucji okreś­lenia »jako związek mężczyzny i kobiety« nie miało na celu przede wszystkim ochrony nazwy »małżeństwo« przed rozszerzeniem jej zakresu w ustawodawstwie zwykłym. (…) Chodziło przede wszystkim o ochronę porządku prawnego przed wprowadzeniem paramałżeństw dla osób tej samej płci. Zarówno w parlamencie, jak i w mediach używano wtedy żargonowego wyrażenia »małżeństwa homoseksualne«, ponieważ nie dysponowano lepszą, zrozumiałą dla wszystkich nazwą. (…) Termin »(za)rejestrowany związek partnerski« wszedł do polskiej debaty publicznej dopiero po złożeniu do laski marszałkowskiej, w 2004 r., pierwszego projektu zawierającego taką nazwę. W pracach nad Konstytucją z 1997 r. chodziło o zakaz dotyczący istoty sprawy, a nie takiej czy innej nazwy.”

W podobnym duchu wielokrotnie wypowiadał się także, co poseł Budka zbywa milczeniem, Sąd Najwyższy, podkreślając, iż art. 18 Konstytucji stanowi normę nadrzędną i wiążącą zarówno dla zwykłego ustawodawcy w procesie stanowienia prawa, jak i dla podmiotów stosujących prawo w procesie jego wykładni. W konsekwencji rozwiązania o charakterze protekcyjnym w zakresie konstytucyjnego znaczenia małżeństwa nie mogą być kwestionowane w zestawieniu z innymi rozwiązaniami normatywnymi dotyczącymi zasady równości i zakazu dyskryminacji (art. 32 Konstytucji)[4].

Godność

Szczęśliwie, w komentowanej wypowiedzi znalazły się także słowa, z którymi nie sposób się nie zgodzić. Obserwując polityczną aktywność organizacji LGBT trzeba za posłem Budką przyznać, że „żyjemy w czasach w których tak elementarna sprawa jak godność człowieka może być traktowana w kategoriach stricte politycznych.” Jest to praktyka tym bardziej godna politowania, że posługiwanie się pojęciem godności w kontekście postulatu formalizacji związków jednopłciowych nie ma oparcia w żadnym ze znaczeń przypisywanych temu terminowi.

 

Autor: adw. Rafał Dorosiński - Koordynator Zespołu Analitycznego Ordo Iuris

 

[1] Wyrok ETPCz w sprawie Belgian linguistic z dnia 23 lipca 1968 r.

[2] To znaczy nie dąży do realizacji słusznego celu lub nie istnieje racjonalny związek proporcjonalności pomiędzy zastosowanym środkiem i celem.

[3] Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 2010 r., sygn.. I PK 201/09.

[4] Opinia Sądu Najwyższego z dnia 17 października 2013 r. do projektu ustawy „o umowie związku partnerskiego”

Wspieram
Wolność Sumienia

24.06.2019

Stop nienawiści wobec chrześcijan – petycja Ordo Iuris do Prokuratora Generalnego

W ostatnich tygodniach w Polsce ma miejsce coraz więcej przypadków znieważania przedmiotów czci religijnej i obrazy uczuć religijnych. Pomimo istnienia przepisów umożliwiających ściganie i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sprawców tych działań, prawo nie jest w wystarczający sposób egzekwowane.

Czytaj Więcej

Europejski Nakaz Aresztowania dla ojca, który ratował swoje córki

Szwecja wystawiła Europejski Nakaz Aresztowania dla Rosjanina, który chcąc chronić swoje córki wyjechał z nimi do Polski. Dzieci umieszczone były w muzułmańskiej pieczy zastępczej. Rodzina znalazła schronienie w Polsce, gdzie ubiega się o azyl.

Czytaj Więcej
Wolności obywatelskie

19.06.2019

Fala nienawiści wobec chrześcijan po próbie zamordowania księdza. Ordo Iuris zawiadamia prokuraturę

Po brutalnym ataku na księdza we Wrocławiu, w Internecie pojawiło się wiele komentarzy pochwalających to przestępstwo i nawołujących do nienawiści ze względu na wyznanie. Nie spotkały się one z żadną reakcją administracji stron, na których zostały zamieszczone, m.in. portali „Gazety Wyborczej” i „Gazety Wrocławskiej” oraz Facebooka i Twittera. Instytut Ordo Iuris zawiadomił w tej sprawie Prokuraturę Okręgową we Wrocławiu.

Czytaj Więcej
Ochrona życia

19.06.2019

Wątpliwości wokół sprawy Szymonka - komentarz Centrum Bioetyki Instytutu Ordo Iuris

Śmierć dziecka wywołuje w pełni zrozumiałe reakcje emocjonalne. Tym bardziej, w celu wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, konieczne jest odwołanie się do ustalonych faktów, w tym zwłaszcza wiedzy medycznej oraz informacji dotyczącej poszanowania bądź też naruszenia praw dziecka jako pacjenta oraz jego rodziców. 

Zakres posiadanych informacji

Czytaj Więcej