Stop dezinformacji opinii publicznej. List prawników, lekarzy i naukowców w sprawie kobiety z Pszczyny

· W ostatnich dniach media obiegła sprawa kobiety, która zmarła w szpitalu w Pszczynie w wyniku wstrząsu septycznego.

· Wcześniej zmarło także jej nienarodzone dziecko, u którego stwierdzono wady rozwojowe.

· Niektórzy komentatorzy za prawdopodobny błąd medyczny, który mógł doprowadzić do śmierci kobiety, obarczają aktualnie obowiązujące regulacje prawne dotyczące aborcji.

· Instytut Ordo Iuris przygotował list otwarty, który podpisała grupa prawników, lekarzy i naukowców. Sprzeciwiają się oni wprowadzaniu w błąd opinii publicznej.

· Sygnatariusze krytykują wykorzystywanie tragicznego zdarzenia do podważania obecnego standardu ochrony życia w Polsce.

– Życie każdej kobiety i każdego dziecka jest w Polsce chronione. Czasem, pomimo rozwoju medycyny, dochodzi do sytuacji bardzo skomplikowanych, w których pomimo najlepszych wysiłków zespołu medycznego nie udaje się uratować pacjenta. Jeśli jednak w istocie doszło do błędu medycznego, to wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie ma tu nic do rzeczy. Każda ludzka tragedia zasługuje na podejście z właściwym szacunkiem i spokojem. Liczę tutaj przede wszystkim na działanie właściwych biegłych, prawników czy w razie potrzeby Rzecznika Praw Pacjenta – podkreśla dr Filip Furman, dyrektor Centrum Nauk Społecznych i Bioetyki Ordo Iuris.

List podpisali przedstawiciele zawodów m.in. prawniczych i medycznych. Przypominają oni o konstytucyjnej gwarancji szczególnej ochrony życia i zdrowia matki nienarodzonego dziecka. „Odmowa podjęcia prawnie dopuszczalnych czynności ratujących życie w wielu przypadkach może być kwalifikowana jako błąd medyczny prowadzący do odpowiedzialności lekarza oraz placówki medycznej” – piszą sygnatariusze.

W liście podkreślono, że za zaistniałą sytuację nie odpowiadają obowiązujące regulacje prawne w zakresie ochrony życia. Te dopuszczają bowiem ratowanie życia matki, nawet jeżeli wiąże się to z poświęceniem życia jej poczętego, a nienarodzonego jeszcze dziecka. „Przerwanie ciąży może być dokonane wyłącznie przez lekarza w przypadku, gdy ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej. Zgodność wskazanej regulacji z Konstytucją RP nie była przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego w żadnym spośród jego licznych orzeczeń dotyczącym standardu ochrony życia ludzkiego w Polsce” – zauważają naukowcy podpisani pod listem.

Sygnatariusze potępiają „działania, które prowadzą do dezinformacji opinii publicznej”. Podkreślają również, jaki wpływ na sytuację społeczną mogą mieć manipulacje w tej sprawie. „Nieakceptowalne jest wykorzystywanie zaistniałej sytuacji dla wywoływania sporów politycznych, a nawet niepokojów społecznych i zamieszek, które mogą przyczynić się do ponowienia aktów agresji wobec chrześcijan i innych osób deklarujących przywiązanie do naturalnego prawa każdego człowieka do życia, jakie obserwowaliśmy jesienią 2020 r.” – zaznaczono.

List podpisali m.in. dr hab. Ewa Dmoch-Gajzlerska, adw. Rafał Dorosiński, adw. dr Krzysztof Wąsowski, adw. dr Tomasz Strugfalski czy adw. Jerzy Kwaśniewski. Naukowcy, którzy chcieliby dołączyć do sygnatariuszy, mogą się zgłaszać na adres [email protected].

Stanowisko prawników, lekarzy i naukowców w sprawie obowiązujących w Polsce standardów ochrony życia

My, niżej podpisani prawnicy, lekarze i naukowcy wyrażamy stanowczy sprzeciw wobec wprowadzania w błąd opinii publicznej co do obowiązującego w naszym kraju stanu prawnego w zakresie odnoszącym się do standardu ochrony życia ludzkiego i warunków dopuszczalności przerywania ciąży.

Konieczność zapewnienia matce dziecka poczętego, a jeszcze nienarodzonego, szczególnej ochrony w zakresie jej życia i zdrowia wynika z regulacji konstytucyjnej (art. 38 oraz art. 68 ust. 3 Konstytucji RP). Niekiedy wiąże się to z koniecznością poświęcenia życia dziecka poczętego dla ratowania życia jego matki. Odmowa podjęcia prawnie dopuszczalnych czynności ratujących życie w wielu przypadkach może być kwalifikowana jako błąd medyczny prowadzący do odpowiedzialności lekarza oraz placówki medycznej. Nieuprawnione jest stanowisko, jakoby zaniechanie podjęcia działań mających na celu ratowanie życia ludzkiego wynikało z aktualnie obowiązujących regulacji prawnych. Należy przy tym pamiętać, że pomimo rozwoju medycyny wciąż zdarzają się przypadki, w których nawet przedwczesne zakończenie życia dziecka nie przyczynia się do uratowania matki.

Przesłanki niekaralności przerwania ciąży – stanowiące wyjątek od ogólnej zasady ochrony życia ludzkiego w każdym stadium jego rozwoju – określa art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży. Stosownie do pkt 1 wskazanego artykułu, przerwanie ciąży może być dokonane wyłącznie przez lekarza w przypadku, gdy ciąża stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia kobiety ciężarnej. Zgodność wskazanej regulacji z Konstytucją RP nie była przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego w żadnym spośród jego licznych orzeczeń dotyczącym standardu ochrony życia ludzkiego w Polsce.

Stanowczo potępiamy działania, które prowadzą do dezinformacji opinii publicznej – w tym przedstawicieli zawodów medycznych – co do treści i skutków obowiązującego w Polsce stanu prawnego w zakresie ochrony życia ludzkiego. Za szczególnie naganne uznajemy próby wykorzystania ludzkiej tragedii dla podważania obowiązującego w Polsce standardu ochrony życia ludzkiego w każdym stadium jego rozwoju, w tym również na etapie prenatalnym. Wzywamy do odpowiedzialnego, stonowanego, a przede wszystkim zgodnego z prawdą wypowiadania się w tak newralgicznych kwestiach. Nieakceptowalne jest wykorzystywanie zaistniałej sytuacji dla wywoływania sporów politycznych, a nawet niepokojów społecznych i zamieszek, które mogą przyczynić się do ponowienia aktów agresji wobec chrześcijan i innych osób deklarujących przywiązanie do naturalnego prawa każdego człowieka do życia, jakie obserwowaliśmy jesienią 2020 r.

1. dr hab. Andrzej Lewandowicz
2. dr hab. Ewa Dmoch-Gajzlerska
3. prof. dr hab. med. Władysław Sinkiewicz
4. dr hab. med. Anna Sinkiewicz, prof. UMK
5. prof. dr hab. Alina T. Midro
6. ks. dr hab. Piotr Kieniewicz MIC
7. Piotr Nagraba
8. dr Tomasz Banach
9. dr Piotr Wołochowicz
10. r. pr. Joanna Kieliszewska
11. dr hab. Józef Brynkus, prof. UP Kraków
12. dr inż. Mariusz Dzieciątko
13. dr Antonina Karpowicz-Zbińkowska
14. adw. dr Tomasz Strugalski
15. adw. dr Krzysztof Wąsowski
16. dr Filip Furman
17. adw. Jerzy Kwaśniewski
18. dr Marcin Olszówka
19. dr Bartosz Zalewski
20. adw. Rafał Dorosiński
21. Łukasz Bernaciński
22. prof. Jacek Zaleśny
23. r.pr. Katarzyna Gęsiak
24. dr hab. Jan Olszewski, prof. UR
25. dr Jan Napoleon Saykiewicz
26. dr Robert Wyszyński
27. dr Bawer Aondo-Akaa
28. dr hab. Michał Michalski, prof. UAM
29. prof. dr hab. Jacek Bartyzel
30. dr hab. Beata Ecler-Nocoń, prof. UŚ
31. prof. Grzegorz Kucharczyk
32. adw. Magdalena Majkowska
33. r.pr. Jakub Słoniowski
34. dr Filip Ludwin
35. r.pr. Wawrzyniec Knoblauch
36. ks. prof. dr hab. Paweł Bortkiewicz
37. prof. dr hab. Artur Andrzejuk
38. r.pr. Maciej Marzec  
39. apl. adw. Piotr Ziemecki