fbpx Jakie pytania powinien Szpitalowi Św. Rodziny zadać Prokurator, Ratusz i Minister Zdrowia? | Ordo Iuris

Informujemy, że Pani/Pana dane osobowe są przetwarzane przez Fundację Instytut na Rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris z siedzibą w Warszawie przy ul. Zielnej 39, kod pocztowy 00-108 (administrator danych) w ramach utrzymywania stałego kontaktu z naszą Fundacją w związku z jej celami statutowymi, w szczególności poprzez informowanie o organizowanych akcjach społecznych. Podstawę prawną przetwarzania danych osobowych stanowi art. 6 ust. 1 lit. f rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (RODO).

Podanie danych jest dobrowolne, niemniej bez ich wskazania nie jest możliwa realizacja usługi newslettera. Informujemy, że przysługuje Pani/Panu prawo dostępu do treści swoich danych osobowych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, prawo do przenoszenia danych, prawo wniesienia sprzeciwu wobec ich przetwarzania, a także prawo do wniesienia skargi do organu nadzorczego.

Korzystanie z newslettera jest bezterminowe. W każdej chwili przysługuje Pani/Panu prawo do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania danych osobowych. W takim przypadku dane wprowadzone przez Pana/Panią w procesie rejestracji zostaną usunięte niezwłocznie po upływie okresu przedawnienia ewentualnych roszczeń i uprawnień przewidzianego w Kodeksie cywilnym.

Do Pani/Pana danych osobowych mogą mieć również dostęp podmioty świadczące na naszą rzecz usługi w szczególności hostingowe, informatyczne, drukarskie, wysyłkowe, płatnicze. prawnicze, księgowe, kadrowe.

Podane dane osobowe mogą być przetwarzane w sposób zautomatyzowany, w tym również w formie profilowania. Jednak decyzje dotyczące indywidualnej osoby, związane z tym przetwarzaniem nie będą zautomatyzowane.

W razie jakichkolwiek żądań, pytań lub wątpliwości co do przetwarzania Pani/Pana danych osobowych prosimy o kontakt z wyznaczonym przez nas Inspektorem Ochrony Danych pisząc na adres siedziby Fundacji: ul. Zielna 39, 00-108 Warszawa, z dopiskiem „Inspektor Ochrony Danych” lub na adres poczty elektronicznej [email protected]

Przejdź do treści
PL | EN
Facebook Twitter Youtube

Jakie pytania powinien Szpitalowi Św. Rodziny zadać Prokurator, Ratusz i Minister Zdrowia?

Data publikacji: 17.03.2016

Jakie pytania powinien Szpitalowi Św. Rodziny zadać Ratusz, Minister Zdrowia i Prokurator?


Prawne rozważania o konsekwencjach żywego urodzenia dziecka w trakcie procedury aborcyjnej w Szpitalu Św. Rodziny.


Ostatnie wydarzenia w stołecznym Szpitalu Św. Rodziny skłaniają do refleksji nad prawnymi aspektami żywego urodzenia dziecka w trakcie procedury aborcyjnej, zarówno w kontekście obowiązującego prawa i toczących się postępowań nadzorczych i prokuratorskich, jak również w kontekście wzorca konstytucyjnego ochrony życia i zdrowia ludzkiego.


Kontekst toczących się postępowań nadzorczych i prokuratorskich


Oceniane negatywnie z perspektywy konstytucyjnego wzorca, krajowe prawo1 dopuszcza aborcyjne zabicie dziecka z przyczyny podejrzenia ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia, do chwili nabycia przez to dziecko zdolności do samodzielnego przeżycia poza organizmem matki.


Wyznaczenie progu zdolności do samodzielnego przeżycia napotyka jednak istotne problemy, a doświadczenie wskazuje, że często za granicę „dopuszczalności aborcji” przyjmowany jest niczym nieuzasadniony próg 24. tygodnia ciąży. Tymczasem znane są przypadki przeżycia, a zatem i zdolności do przeżycia poza organizmem matki, dziecka urodzonego w 21. tygodniu ciąży. Wedle standardów WHO, dziecko może nabyć zdolność do przeżycia poza organizmem matki już od 22. tygodnia ciąży. Jednocześnie, zgodnie z obowiązującą w polskim prawie zasadą in dubio pro vita humana2, wszelkie wątpliwości odnośnie prawa do ochrony życia i zdrowia należy wykładać na rzecz zagwarantowania dziecku pełnego prawa do życia. W konsekwencji, co najmniej od 21. tygodnia ciąży każdorazowa kwalifikacja dziecka do procedury aborcji wymaga jednoznacznego, diagnostycznego potwierdzenia, że nie osiągnęło ono zdolności do samodzielnego życia poza organizmem matki. Jeżeli nie wykazano ponad wszelką wątpliwość, że dziecko nie jest zdolne do przeżycia poza organizmem matki, uznać należy że prawna ochrona życia dziecka nie może zostać uchylona, a aborcja w takim przypadku jest bezprawna.


Należy przy tym pamiętać, że zdolność do samodzielnego przeżycia poza organizmem matki oznacza zdolność do takiego przeżycia w asyście zdobyczy współczesnej medycyny.


W świetle powyższych uwag zasadne wydaje się zbadanie w toku postępowania nadzorczego prowadzonego przez organy administracji oraz postępowania przygotowawczego prowadzonego przez prokuraturę, następujących kwestii:


1. Czy wiek ciążowy dziecka, urodzonego żywo w toku procedury aborcyjnej, był wyższy niż 21 tygodni?
2. Jeżeli tak, to jakie badania diagnostyczne wykazały – obalając domniemanie ochrony prawa do życia - że dziecko to nie nabyło jeszcze zdolności do samodzielnego przeżycia poza organizmem matki?
3. W szczególności, czy dokumentacja medyczna zawiera jednoznaczne wpisy o działaniach diagnostycznych, które wskazały na brak zdolności dziecka do przeżycia poza organizmem matki oraz kiedy działania takie zostały przeprowadzone i przez kogo?

 

Rekomendacje dotyczące postępowania z matką oraz noworodkiem urodzonym na granicy możliwości przeżycia z uwzględnieniem aspektów etycznych z 2012 roku3 wskazują w pkt. 5.2.1.2., że „doświadczony zespół neonatologiczny powinien być obecny przy urodzeniu dziecka w wieku ciążowym od 22. tygodnia, aby zdecydować, czy stan noworodka uzasadnia podejmowanie działań resuscytacyjnych”, jednocześnie autorzy rekomendacji wskazują że nawet gdy działania resuscytacyjne nie są wskazane z uwagi na ich oczywistą nieskuteczność, należy zapewnić dziecku opiekę paliatywną (punkt 5.2.1.1. rekomendacji).


W świetle powyższego, wyjaśnienia wymagają kolejne zagadnienia:


4. Czy po żywym urodzeniu dziecka zaangażowano doświadczony zespół neonatologiczny w podjęcie decyzji o tym, czy stan noworodka uzasadnia podejmowanie działań resuscytacyjnych?
5. Czy badania i opinia doświadczonego zespołu neonatologicznego zostały odnotowane w dokumentacji medycznej dziecka, jaka winna była zostać wytworzona po jego żywym urodzeniu?
6. Czy dziecku zapewniono opiekę paliatywną oraz kto odpowiadał w Szpitalu Św. Rodziny za jej zapewnienie?
7. Czy działania paliatywne zostały odnotowane w dokumentacji medycznej narodzonego pacjenta?
8. Czy w ogólne została założona dokumentacja medyczna narodzonego pacjenta?


Dyskryminacja żywo urodzonego dziecka z uwagi na okoliczności jego porodu (narodziny w toku procedury aborcyjnej) nie znajduje żadnego uzasadnienia w obowiązującym prawie. Każde żywo narodzone dziecko powinno bowiem uzyskać identyczne świadczenia opieki zdrowotnej, w tym dostęp do świadczeń ratujących życie, zdrowie oraz świadczeń opieki paliatywnej. Pozostawienie nowonarodzonego pacjenta bez dostępu do tych świadczeń, w cierpieniu i przy bezczynnym oczekiwaniu personelu medycznego na śmierć dziecka, stanowi rażące naruszenie prawa. Zachowanie takie winno również być rozpatrywane jako naruszenie art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, zakazującego nieludzkiego traktowania. Ważne jest zatem wyjaśnienie następującej kwestii:


9. Czy Szpital Św. Rodziny przewiduje świadczenia zdrowotne, takie jak opieka neonatologiczna czy paliatywna, dla dzieci urodzonych przedwcześnie, w tym samym wieku ciążowym co dziecko żywo urodzone wskutek aborcji?
10. Czy świadczeń tych odmawia się dzieciom żywo urodzonym wskutek aborcji?


Kontekst wzorca konstytucyjnego naruszonego przez dopuszczalność aborcji


Niezależnie od powyższych pytań, których zadanie pozwoli na ocenę, czy aborcyjne zabicie dziecka z przyczyny jego niepełnosprawności było legalne w świetle polskiego prawa, należy zaznaczyć, że art. 38 i art. 30. Konstytucja wymaga od ustawodawcy zapewnienia ochrony życia ludzkiego, ściśle związanej z przyrodzonym charakterem godności człowieka, na każdym jego etapie, co obejmuje zarówno okres przed, jak i po narodzeniu. Zasada ta znajduje wyraz w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z 28 maja 1997 r., sygn. akt K 26/96: „Wartość konstytucyjnie chronionego dobra prawnego jakim jest życie ludzkie, w tym życie rozwijające się w fazie prenatalnej, nie może być różnicowana. Brak jest bowiem dostatecznie precyzyjnych i uzasadnionych kryteriów pozwalających na dokonanie takiego zróżnicowania w zależności od fazy rozwojowej ludzkiego życia. Od momentu powstania życie ludzkie staje się więc wartością chronioną konstytucyjnie. Dotyczy to także fazy prenatalnej.” Rozwinięcie powyższego znaleźć można w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 września 2008 r., wydanym w sprawie prowadzonej pod sygn. akt K 44/07, w którym Trybunał stwierdził, iż „nie ma wątpliwości, że życie człowieka nie podlega wartościowaniu ze względu na jego wiek, stan zdrowia, przewidywany czas jego trwania, ani ze względu na jakiekolwiek inne kryteria”. Należy pamiętać również o tym, że Rzeczpospolita Polska winna realizować postanowienia Konwencji o prawach dziecka (Dz.U. 1991 Nr 120, poz. 526), zgodnie z którą, odwołując się do akapitu dziesiątego preambuły - „dziecko z uwagi na swą niedojrzałość fizyczną oraz umysłową, wymaga szczególnej opieki i troski, a zwłaszcza właściwej ochrony prawnej, zarówno przed, jak i po urodzeniu”.


Przypadek dziecka żywo urodzonego w Szpitalu Św. Rodziny pokazuje jaskrawo, że de facto nie ma granicy między aborcją a dzieciobójstwem. Zgoda na legalne aborcyjne pozbawianie życia dzieci w prenatalnym okresie ich rozwoju wiązać się musi z prawną akceptacją dla aktów dzieciobójstwa postnatalnego przeprowadzanego przez personel medyczny. Zarówno z przyczyn ustrojowego porządku prawnego, jak i z przyczyn etycznych, nie może być na to zgody.

 

adw. Jerzy Kwaśniewski
Prezes Zarządu
Instytut na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris


1. Mowa tu o art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz.U. Nr 17, poz. 78 ze  zm.).
2. „(…) wszelkie możliwe wątpliwości co do ochrony życia ludzkiego powinny być rozstrzygane na rzecz tej ochrony (in dubio pro vita humana)”, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 stycznia 2004 r. sygn. akt K 14/03.
3. Zespół ds. Rekomendacji Etycznych w Perinatologii pod red. Magdaleny Rutkowskiej, Perinatologia, Neonatologia i Ginekologia, tom 5, zeszyt 1, 5-13, 2012.

Wspieram
Ochrona życia

26.01.2023

Strategia zdrowotna UE dopinguje ideę globalnego zarządzania zdrowiem

W dobie intensywnych prac WHO nad tzw. traktatem pandemicznym, również Unia Europejska podjęła działania mające sprzyjać uznaniu zdrowia za przedmiot globalnego zarządzania i element ogólnoświatowego ładu. W ostatnim czasie Komisja Europejska przyjęła strategię dotyczącą zdrowia na świecie. KE w dokumencie wielokrotnie zapewnia o konieczności wprowadzenia „przywództwa globalnego” w dziedzinie zdrowia i wskazuje WHO jako lidera. Zasady przewodnie strategii obejmują m.in.

Czytaj Więcej
Ochrona życia

20.01.2023

Polityka lobby aborcyjnego kontra logika i kolejne sukcesy polskich neonatologów

Polska stała się obiektem kolejnego ataku Parlamentu Europejskiego, sprzeciwiającego się ochronie życia niepełnosprawnych dzieci przed ich narodzeniem. Jednak przepisy polskie, jak i międzynarodowe, nakazują chronić życie. Natomiast istotą postulatów lobby aborcyjnego jest sprzeczne z nauką i logiką twierdzenie, że człowiek przed narodzeniem to nie człowiek.

Czytaj Więcej
Ochrona życia

18.01.2023

Parlament Europejski żąda od Polski wycofania zakazu aborcji eugenicznej – sprawozdanie roczne PE

· Parlament Europejski przyjął rezolucję „Sprawozdanie w sprawie praw człowieka i demokracji na świecie oraz polityki Unii Europejskiej w tym zakresie – sprawozdanie roczne za 2022 r.”.

· Próbując realizować ideologiczną agendę, PE w swoim sprawozdaniu zgłasza wykluczające się wzajemnie postulaty.

Czytaj Więcej
Ochrona życia

16.01.2023

Produkcja ludzi w laboratoriach właśnie staje się prawem

Gdy prof. Wojciech Roszkowski pisał w podręczniku szkolnym do HiT-u, że odrywanie seksu od miłości i płodności prowadzi do traktowania go jako rozrywki a sfery płodności jak „produkcji ludzi”, spotkał się falą medialnych ataków i pozwami sądowymi. Zarzucano mu, że jego słowa poniżają i dehumanizują dzieci poczęte metodą in-vitro i ich rodziny. Wbrew wszystkim jako pierwsi wzięliśmy profesora w obronę.

Czytaj Więcej