Informujemy, że Pani/Pana dane osobowe są przetwarzane przez Fundację Instytut na Rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris z siedzibą w Warszawie przy ul. Zielnej 39, kod pocztowy 00-108 (administrator danych) w ramach utrzymywania stałego kontaktu z naszą Fundacją w związku z jej celami statutowymi, w szczególności poprzez informowanie o organizowanych akcjach społecznych. Podstawę prawną przetwarzania danych osobowych stanowi art. 6 ust. 1 lit. f rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (RODO).

Podanie danych jest dobrowolne, niemniej bez ich wskazania nie jest możliwa realizacja usługi newslettera. Informujemy, że przysługuje Pani/Panu prawo dostępu do treści swoich danych osobowych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, prawo do przenoszenia danych, prawo wniesienia sprzeciwu wobec ich przetwarzania, a także prawo do wniesienia skargi do organu nadzorczego.

Korzystanie z newslettera jest bezterminowe. W każdej chwili przysługuje Pani/Panu prawo do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania danych osobowych. W takim przypadku dane wprowadzone przez Pana/Panią w procesie rejestracji zostaną usunięte niezwłocznie po upływie okresu przedawnienia ewentualnych roszczeń i uprawnień przewidzianego w Kodeksie cywilnym.

Do Pani/Pana danych osobowych mogą mieć również dostęp podmioty świadczące na naszą rzecz usługi w szczególności hostingowe, informatyczne, drukarskie, wysyłkowe, płatnicze. prawnicze, księgowe, kadrowe.

Podane dane osobowe mogą być przetwarzane w sposób zautomatyzowany, w tym również w formie profilowania. Jednak decyzje dotyczące indywidualnej osoby, związane z tym przetwarzaniem nie będą zautomatyzowane.

W razie jakichkolwiek żądań, pytań lub wątpliwości co do przetwarzania Pani/Pana danych osobowych prosimy o kontakt z wyznaczonym przez nas Inspektorem Ochrony Danych pisząc na adres siedziby Fundacji: ul. Zielna 39, 00-108 Warszawa, z dopiskiem „Inspektor Ochrony Danych” lub na adres poczty elektronicznej iod@ordoiuris.pl

Przejdź do treści
PL | EN
Facebook Twitter Youtube

Pełna ochrona życia ludzkiego a dzieciobójstwo w Salwadorze

Data publikacji: 21.07.2017

W związku z powtarzającymi się, nieprawdziwym relacjami na temat prawa, które w Salwadorze w pełnym zakresie broni niewinnego życia ludzkiego w okresie prenatalnym, warto zapoznać się z treścią regulacji prawnych, które faktycznie obowiązują w Salwadorze. Pozwoli to na łatwą weryfikację rzetelności doniesień mówiących o rzekomym karaniu w Salwadorze za poronienie.

Aborcja: stan prawny:

Przepisy potwierdzające ochronę życia od poczęcia i obejmujące je ochroną prawnokarną zostały wprowadzone do salwadorskiego kodeksu karnego w 1998 r. Rok później także konstytucja Salwadoru została uzupełniona o wyrażone explicite prawo do życia i jego ochronę od poczęcia (art. 1 Konstytucji). Wcześniejsze, obowiązujące od 1973 r. przepisy karne przewidywały dopuszczalność uśmiercenia dziecka przed porodem w trzech przypadkach analogicznych do obowiązujących w prawie polskim.

Obecnie obowiązujące przepisy prawnokarne chroniące życie dziecka w prenatalnym okresie jego rozwoju znajdują się w salwadorskim kodeksie karnym. Penalizują one aborcję, czyli działanie polegające na sztucznej terminacji ciąży mającej na celu pozbawienie życia rozwijającego się w organizmie matki dziecka.

Kodeks karny w Salwadorze typizuje trzy rodzaje sytuacji związanych z aborcją:

  • Art. 133 reguluje sytuacje, w których aborcja dokonywana jest za zgodą lub przez sama matkę. Czyn taki zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 2 do 8 lat.
  • Art. 134 odnosi się do przypadków, w których rozwijające się dziecko pozbawiane jest życia bez zgody matki albo zgoda ta została uzyskana przemocą lub podstępem. Wymiar kary dla sprawców jest wtedy wyższy i wynosi od 4 do 10 lat pozbawienia wolności. Przestępstwa takiego w oczywisty sposób nie może popełnić matka.
  • Art. 137 wyłącza odpowiedzialność matki, gdy ta nieumyślnie spowoduje śmierć nienarodzonego dziecka.

W kontekście wielu medialnych doniesień warto podkreślić, że w aktualnym stanie prawnym żaden przepis nie penalizuje poronienia. Jasno pokazuje to, że doniesienia o rzekomym skazywaniu kobiet „za poronienie” są całkowitą nieprawdą i świadomą manipulacją.

Warto zauważyć, że przepisy surowiej traktują lekarza dopuszczającego się przerwania ciąży, niż kobietę, która na aborcję się decyduje. Zgodnie z art. 135 lekarz, farmaceuta a także inne osoby wykonujące czynności pomocnicze, które wzięły udział w aborcyjnym uśmierceniu dziecka, podlegają karze pozbawienia wolności od 6 do 12 lat. Osoby te mogą też być trwale lub na okres odbywania kary pozbawione możliwości wykonywania zawodu.

Także osoba, która namawia matkę do aborcji, czy wręcz zapewnia jej pomoc (ekonomiczną lub inną) do jej przeprowadzenia podlega karze pozbawienia wolności od 2 do 5 lat (art. 136 kodeksu karnego). Ustawa precyzuje też, że szczególnie naganne jest nakłanianie do przerwania ciąży przez rodziców (przodków) – w takich wypadkach wymiar kary zwiększa się o jedną trzecią maksymalnej kary przewidzianej za pomocnictwo.

Powyższe przepisy znajdują umocowanie w treści salwadorskiej konstytucji, która już w art. 1 potwierdza prawo do życia, a osobę ludzką definiuje, jako każdą osobę już od chwili poczęcia.

Dzieciobójstwo: stan prawny:

Zgodnie z art. 128 kodeksu karnego wymiar kary za zabójstwo wynosi od 10 do 20 lat pozbawienia wolności. Jednakże w art. 129 ustawodawca enumeratywnie wymienił przypadki, w których pozbawienie życia uznaje się za zabójstwo kwalifikowane.

Dzieciobójstwo, czyli pozbawienie życia własnego dziecka jest wymienione już w punkcie pierwszym art. 129. Zabójstwa kwalifikowane zagrożone są karą pozbawienia wolności od 30 do 50 lat.

Kazus Hernández Cruz: stan faktyczny

Salwadorski portal elsalvador.com, który szczegółowo opisał kazus Hernández Cruz, podaje, że kobieta została oskarżona i skazana za kwalifikowane zabójstwo urodzonego już dziecka (a nie jak przedstawia to Amnesty International, a w ślad za tą organizacją m.in. polskie media - za poronienie). W ocenie salwadorskiego sądu, 19-letnia Evelyn Beatriz Hernández Cruz, która w wyniku gwałtu zaszła w ciążę, prawdopodobnie wspierana przez matkę, z premedytacją dopuściła do śmierci nowonarodzonego dziecka, które urodziła w toalecie, nie mając zapewnionej żadnej opieki okołoporodowej. Zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa zgłosili lekarze z miejscowego szpitala, do którego kobieta zgłosiła się po porodzie, nie chcąc wyjawić miejsca pobytu dziecka. Ciało noworodka policja wyłowiła ze zbiornika na nieczystości. Według obrońcy, kobieta rzekomo miała nie być świadoma, że jest w ciąży, a bóle porodowe uznała za silny ból brzucha. W takim przypadku zastosowanie miałby art. 137 kodeksu karnego, który wyłącza odpowiedzialność karną matki za nieumyślne spowodowanie śmierci dziecka. Jest to z pewnością atrakcyjna linia obrony, trudno jednak ustalić, czy opiera się na prawdzie. Warto dodać, iż fakt, że poród nastąpił w trzecim trymestrze ciąży również wyklucza narrację wedle której w rzeczonej sprawie doszło do poronienia. Zgodnie z powszechnie przyjętą definicją medyczną i stanowiskiem WHO, do poronienia może dojść najpóźniej w 22 tygodniu ciąży (do 154 dnia ciąży). W późniejszym okresie zawsze następuje poród, nawet jeżeli jest on przedwczesny, lub dziecko urodzi się martwe[1].

 

Akty prawne:

Konstytucja Salwadoru- http://extwprlegs1.fao.org/docs/pdf/els127410E.pdf (w j. angielskim)

Kodeks karny - http://www.ordoiuris.pl/sites/default/files/inline-files/pd5_0.pdf (w j. hiszpańskim)

           

 

[1] Położnictwo i ginekologia, t. I, Grzegorz H. Bręborowicz (red.), Warszawa 2015, s. 160-161.

Autor: Anna Kubacka

Wolność Sumienia

Analiza zgodności z Konstytucją poprawki nr 12 Senatu do uchwalonej 28 maja 2020 r. przez Sejm ustawy o zmianie ustawy zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 447)

Główne tezy: Uchwalona przez Sejm ustawa z dnia 28 maja 2020 r. o zmianie ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz niektórych innych ustaw zmienia redakcję klauzuli sumienia lekarza (art. 39 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty) w taki sposób, aby brzmienie tego przepisu nie budziło już wątpliwości interpretacyjnych i w pełni odzwierciedlało treść normatywną tego przepisu, która obowiązuje od wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 7 października 2015 r. (K 12/14); innymi słowy – ustawa wykonuje sentencję wspomnianego orzeczenia i usuwa niekonstytucyjne ograniczenia wolności sumienia. - Senacka poprawka nr 12 w istocie zakłada dodanie do art. 39 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty ust. 2, nakazującego podmiotom leczniczym (np. szpitalom), w przypadku powstrzymania się przez lekarza od wykonania świadczenia budzącego moralny sprzeciw, wskazanie lekarza lub podmiotu wykonującego działalność leczniczą, który zapewni możliwość wykonania tego świadczenia (tzw. obowiązek informacyjny). - Nałożenie na podmioty lecznicze tzw. obowiązku informacyjnego jest niezgodne z art. 53 ust. 1 Konstytucji, na co wskazują motywy uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 7 października 2015 r. (K 12/14). Trybunał podkreślił, że obowiązek ten nie powinien ciążyć ani na lekarzu, ani na podmiotach leczniczych, ponieważ wolność sumienia chroni nie tylko przed przymusem podjęcia bezpośredniego zamachu na chronione dobro, lecz także przed takim postępowaniem, „które pośrednio prowadzi do nieakceptowalnego etycznie skutku, w szczególności przed przymusem współdziałania w osiąganiu celu niegodziwego”. - Obowiązujący system prawny nie zawiera żadnego mechanizmu, który zezwalałby jednemu podmiotowi leczniczemu na gromadzenie danych o lekarzach niezgłaszających sprzeciwu sumienia wobec konkretnego świadczenia lub o podmiotach wykonujących działalność leczniczą, które z nimi współpracują. Tym samym faktyczna realizacja obowiązku informacyjnego przez podmioty lecznicze jest niezwykle utrudniona, a wręcz niewykonalna, co sprawia, że poprawka nr 12 jest nie tylko niezgodna z konstytucyjnymi gwarancjami wolności sumienia, lecz również budzi poważne zastrzeżenia w świetle zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji), jako nakładająca obowiązek niemożliwy do spełnienia. - Kompleksowym wykonaniem zawartej w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego jasnej tezy o niedopuszczalności wymuszania wykonywania przez podmioty lecznicze świadczeń „wrażliwych moralnie” byłoby ustawowe zagwarantowanie, że mogą one powstrzymywać się od wykonywania określonych świadczeń, w szczególności aborcji. Wprawdzie już na gruncie obowiązującego prawa takie stanowisko jest prezentowane w nauce prawa, ale nigdy nie zastąpi to jednoznacznych przepisów.
Czytaj Więcej

Ochrona życia

Efekty warszawskiego programu dofinansowania procedury in vitro

Rada m. st. Warszawy w 2017 r. przyjęła program dofinansowania procedury sztucznego zapłodnienia in vitro „Stołeczna kampania na rzecz wspierania osób dotkniętych niepłodnością z wykorzystaniem metod zapłodnienia pozaustrojowego w latach 2017 – 2019” (dalej: Program).

Czytaj Więcej

Rodzina i Małżeństwo

Stanowisko Instytutu na rzecz kultury prawnej Ordo Iuris w sprawie listu do marszałków województw

27 maja 2020 r. dwaj przedstawiciele Komisji Europejskiej – Pan Joost Korte, Dyrektor Generalny dyrekcji ds. zatrudnienia, spraw społecznych i włączenia społecznego oraz Pan Marc Lemaître, Dyrektor Generalny dyrekcji ds.

Czytaj Więcej