Informujemy, że Pani/Pana dane osobowe są przetwarzane przez Fundację Instytut na Rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris z siedzibą w Warszawie przy ul. Zielnej 39, kod pocztowy 00-108 (administrator danych) w ramach utrzymywania stałego kontaktu z naszą Fundacją w związku z jej celami statutowymi, w szczególności poprzez informowanie o organizowanych akcjach społecznych. Podstawę prawną przetwarzania danych osobowych stanowi art. 6 ust. 1 lit. f rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (RODO).

Podanie danych jest dobrowolne, niemniej bez ich wskazania nie jest możliwa realizacja usługi newslettera. Informujemy, że przysługuje Pani/Panu prawo dostępu do treści swoich danych osobowych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, prawo do przenoszenia danych, prawo wniesienia sprzeciwu wobec ich przetwarzania, a także prawo do wniesienia skargi do organu nadzorczego.

Korzystanie z newslettera jest bezterminowe. W każdej chwili przysługuje Pani/Panu prawo do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania danych osobowych. W takim przypadku dane wprowadzone przez Pana/Panią w procesie rejestracji zostaną usunięte niezwłocznie po upływie okresu przedawnienia ewentualnych roszczeń i uprawnień przewidzianego w Kodeksie cywilnym.

Do Pani/Pana danych osobowych mogą mieć również dostęp podmioty świadczące na naszą rzecz usługi w szczególności hostingowe, informatyczne, drukarskie, wysyłkowe, płatnicze. prawnicze, księgowe, kadrowe.

Podane dane osobowe mogą być przetwarzane w sposób zautomatyzowany, w tym również w formie profilowania. Jednak decyzje dotyczące indywidualnej osoby, związane z tym przetwarzaniem nie będą zautomatyzowane.

W razie jakichkolwiek żądań, pytań lub wątpliwości co do przetwarzania Pani/Pana danych osobowych prosimy o kontakt z wyznaczonym przez nas Inspektorem Ochrony Danych pisząc na adres siedziby Fundacji: ul. Zielna 39, 00-108 Warszawa, z dopiskiem „Inspektor Ochrony Danych” lub na adres poczty elektronicznej [email protected]

Przejdź do treści
PL | EN
Facebook Twitter Youtube

Komentarz do wybranych rozwiązań "Polskiego Ładu"

Data publikacji: 08.11.2021

Rozwiązania prawnopodatkowe, opracowane w ramach projektu „Polskiego Ładu”, po rozpatrzeniu przez Sejm poprawek zgłoszonych przez Senat, przybrały ostatecznie postać ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (dalej: ustawa nowelizująca). Wskazany akt normatywny wprowadza zmiany w 24 obowiązujących ustawach, zarówno bezpośrednio regulujących zagadnienia z zakresu prawa daninowego, jak też jedynie częściowo dotyczących tego działu prawa. Zakres zmian przyjętych w tych aktach normatywnych jest bardzo szeroki, co sprawia, że prowadzą one w całości do największej od wielu lat reformy systemu podatkowego, w szczególności w odniesieniu do opodatkowania dochodu.

Z uwagi na przedmiot działalności Instytut Kultury Prawnej Ordo Iuris bezcelowym jest jednak przedstawienie wszystkich nowoprzyjętych rozwiązań. Komentarz zostanie zatem ograniczony do rozwiązań istotnych z ogólnej perspektywy interesów podatkowych polskich rodzin. Należy przez to rozumieć przedstawienie propozycji zmian w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: u.p.d.o.f. lub ustawa), dedykowanych zarówno dla tzw. pełnych rodzin, jak też dla osób samotnie wychowujących dzieci. Poza przepisami skierowanym do tych grup osób, ocenie zostaną poddane również wybrane rozwiązania adresowane do innych kategorii podatników, ale mogące w istotny sposób wpłynąć na sytuację podatkową rodzin.

 

Zwolnienie podatkowe dla rodzin wielodzietnych

W ustawie nowelizującej (nowy art. 21 ust. 1 pkt 153 u.p.d.o.f.) sformułowano popieraną przez Instytut Ordo Iuris preferencję podatkową dla rodzin wielodzietnych, umożliwiającą w większym niż dotychczas stopniu realizować wartość wyrażoną w art. 71 ust. 1 Konstytucji RP. Przyjęta preferencja polega na zwolnieniu z podatku dochodowego przychodów, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, z tytułu stosunku pracy, umowy zlecenie lub o dzieło, a także pozarolniczej działalności gospodarczej (w tym opodatkowanej w formie podatku liniowego oraz ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych), podatnika który w roku podatkowym w stosunku do co najmniej czworga dzieci, wykonywał władzę rodzicielską, pełnił funkcję opiekuna prawnego lub sprawował funkcję rodziny zastępczej. Natomiast w przypadku pełnoletnich uczących się dzieci – jeśli ten podatnik wykonywał ciążący na nim obowiązek alimentacyjny albo sprawował funkcję rodziny zastępczej. Krąg dzieci pozostaje zbieżny z dotychczas ujętym w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, w odniesieniu do ulgi na dzieci. Nie uwzględnia się w nim zatem dziecka, które w roku podatkowym, na podstawie orzeczenia sądu, zostało umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych.

Weryfikacja uprawnienia do zwolnienia będzie się odbywała poprzez przedstawienie przez rodziców, na żądanie organów podatkowych, zaświadczeń, oświadczeń oraz innych dowodów, w szczególności:

1)      odpisu aktu urodzenia dziecka;

2)      zaświadczenia sądu rodzinnego o ustaleniu opiekuna prawnego dziecka;

3)      odpisu orzeczenia sądu o ustaleniu rodziny zastępczej lub umowy zawartej między rodziną zastępczą a starostą;

4)      zaświadczenia o uczęszczaniu pełnoletniego dziecka do szkoły.

Podatnicy, a więc rodzice posiadający co najmniej czwórkę dzieci, będą uprawnieni do złożenia płatnikom (m.in. swoim pracodawcom) oświadczenia o spełnianiu warunków do zastosowania zwolnienia. Konsekwencją takiego działania będzie zaniechanie poboru zaliczek na podatek dochodowy od dochodów takiego rodzica. W przeciwnym wypadku rodzic, o którym mowa, będzie uprawniony do uzyskania zwrotu nadpłaty po zakończeniu roku podatkowego.

Proponowane zwolnienie należy ocenić pozytywnie, jako istotne i odczuwalne wsparcie dla ok. 55 tys. rodzin wielodzietnych w Polsce. Szczególnie, zwrócić należy uwagę na zakres przychodów rodziców, zwolnionych z opodatkowania. Zgodnie z nowym art. 21 ust. 39 u.p.d.o.f. przy obliczaniu kwoty wolnej nie uwzględnia się bowiem przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Tym samym, dzięki uwzględnieniu kwoty wolnej od opodatkowania, zwolnione z opodatkowania będą przychody rodziców posiadających co najmniej czwórkę dzieci, do wysokości łącznie 115 528 zł. Co więcej, w obowiązującym stanie prawnym osoby te również nie będą zobowiązane do zapłaty składki na ubezpieczenie zdrowotne, której wysokość jest ustalana w powiązaniu z wysokością zaliczki na podatek dochodowy. W odniesieniu do ostatniego z wymienionych rozwiązań można jednak mieć wątpliwości, czy stanowi ono zamierzone działanie ustawodawcy, czy też jest przykładem błędu wynikającego z pospiesznego tempa prac legislacyjnych nad ustawą nowelizującą[1].

 

Wspólne opodatkowanie małżonków

Na pozytywną oceną zasługuje także rozszerzenie okresu, w którym można dokonać wspólnego opodatkowania małżonków. W przypadku, gdy związek małżeński został zawarty w trakcie roku podatkowego, małżonkowie będą mogli skorzystać z preferencji już od dnia zawarcia związku, a nie tak jak dotychczas – od roku podatkowego następującego po zakończeniu roku, w którym związek małżeński został zawarty. Konsekwencją tej zmiany jest również rozszerzenie uprawnienia do skorzystania z preferencji przez wdowy i wdowców, tj. osoby, o których mowa w art. 6a u.p.d.o.f. Zgodnie z proponowanymi zmianami, wniosek o łączne opodatkowanie dochodów małżonków, między którymi istniała w roku podatkowym wspólność majątkowa, będzie bowiem mógł zostać złożony także przez podatnika, który pozostawał w związku małżeńskim w roku podatkowym, a jego małżonek zmarł w trakcie roku podatkowego albo zmarł po upływie roku podatkowego przed złożeniem zeznania podatkowego za ten rok. Zmiana, o której mowa, ma ograniczone znaczenie pod kątem jej zasięgu stosowania, niemniej wymaga odnotowania jako jedna z form wsparcia dla młodych małżeństw.

 

Opodatkowanie osób samotnie wychowujących dzieci

W ustawie nowelizującej dokonano likwidacji dotychczasowej konstrukcji preferencyjnego rozliczenia dochodu przez osoby samotnie wychowujące dzieci (obecny art. 6 ust. 4-4b u.p.d.o.f.). W jej miejsce przyjęto ulgę, w postaci prawa do odliczenia przez wskazane osoby kwoty 1500 zł od podatku (nowy art. 27ea u.p.d.o.f.). Wskazane rozwiązanie będzie korzystne głównie dla osób o niskich dochodach. Wiele kontrowersji może również budzić fakt, że ulga, o której mowa, nie podlega podziałowi, tj. przysługuje wyłącznie jednemu z rodziców lub opiekunów prawnych, a w razie braku porozumienia między nimi, rodzicowi lub opiekunowi, u którego dziecko ma miejsce zamieszkania. Tymczasem, w ostatnich latach wykształciła się w judykaturze linia orzecznicza (patrz np. wyrok NSA z dnia 20 maja 2020 r., sygn. akt II FSK 383/20), zgodnie z którą prawo do opodatkowania jako osoba samotnie wychowująca dziecko ma każdy z rodziców wychowujących dziecko naprzemiennie. Co więcej, odliczenie o którym mowa, nie będzie przysługiwało, gdy osoba wychowuje wspólnie co najmniej jedno dziecko z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym, lub złożyła wniosek o wspólne opodatkowanie małżonków. Proponowana zmiana oznacza więc powrót do znaczenia pojęcia „samotne wychowywanie”, rozumianego jako realizowane rzeczywiście wyłącznie przez jedną osobę. Pierwotnym założeniem ustawodawcy było bowiem udzielenie pomocy, w formie preferencji, dla osób znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej, wywołanej brakiem drugiego rodzica, zwykle współuczestniczącego w wychowaniu dziecka. Jak wskazano, ewolucja orzecznictwa doprowadziła jednak do rozszerzenia zakresu stosowania omawianych przepisów. Przyjęta zmiana pozwoli więc na uszczelnienie systemu preferencji dla osób samotnie wychowujących dzieci. Należy mieć także na względzie, że w pewnym zakresie proponowane zmiany pozwolą na ograniczenie patologicznego zjawiska fikcyjnego deklarowania samotności, polegającej na symulowaniu samotnego wychowywania dziecka przy jednoczesnym pozostawaniu w związku nieformalnym, w celu osiągnięcia nienależnych korzyści finansowych.

Wskazać należy, że mechanizm ograniczenia prawa do skorzystania z ulgi dla osób, z którymi zamieszkuje dziecko znalazł zastosowanie również w odniesieniu do zmiany obowiązującej ulgi na dzieci z art. 27f u.p.d.o.f. W ustawie nowelizującej uzupełniono ten przepis o zastrzeżenie, że kwotę ulgi podatnicy mogą odliczyć od podatku w dowolnej proporcji przez nich ustalonej. W przypadku zaś braku porozumienia między podatnikami, którzy zgodnie z rozstrzygnięciem sądu wspólnie wykonują władzę rodzicielską nad małoletnim dzieckiem po rozwodzie lub w trakcie separacji (piecza naprzemienna), lub gdy miejsce zamieszkania dziecka jest takie samo jak miejsce zamieszkania obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim – kwotę tę podatnicy mają odliczać w częściach równych. W pozostałych przypadkach odliczenie w wysokości 100% przysługuje podatnikowi, u którego dziecko ma miejsce zamieszkania. Takie rozwiązanie ogranicza, ale nie likwiduje całkowicie, często występującego w praktyce problemu występowania o ulgę równolegle przez oboje rodziców lub opiekunów, niezdolnych do osiągnięcia porozumienia w przedmiocie proporcji jej podziału.

 

Ulga rehabilitacyjna

Zagadnieniem interesującym szereg rodzin, w których wychowywane są dzieci cierpiące na różnego rodzaju poważne schorzenia, jest możliwość skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej. Ustawodawca uwzględnił postulaty prezentowane przez Instytut Ordo Iuris oraz szereg organizacji pozarządowych, dążących do rozszerzenia zakresu tej preferencji podatkowej. Ustawa nowelizująca przewiduje bowiem rozszerzenie enumeratywnego katalogu wydatków podlegających odliczeniu do dochodu. Zostanie on rozwinięty m.in. o koszty najmu indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności czy też zakup, naprawę lub najem wyrobów medycznych wymienionych w wykazie wyrobów medycznych. Dla rodzin pewne znaczenie będzie mieć także możliwość odliczenia wydatków na odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związanymi z pobytem opiekuna osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I grupy inwalidztwa lub dzieci niepełnosprawnych do lat 16, przebywającego z osobą niepełnosprawną na turnusie rehabilitacyjnym lub w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego lub zakładzie rehabilitacji leczniczej (nowy art. 26 ust 7a pkt 15 lit. d) u.p.d.o.f.). Wskazane rozwiązania stanowią kontynuację dotychczasowej formy wsparcia dla osób niepełnosprawnych która, mimo, że sama w sobie potrzebna, ma jednak ograniczenia i nie może objąć w równym stopniu wszystkich kategorii osób potrzebujących. Konieczne jest więc podjęcie działań zmierzających do rozszerzenia i wzmocnienia wsparcia, zwłaszcza dla rodzin dzieci nieuleczalnie chorych. Propozycje w tym przedmiocie prezentował już w przeszłości Instytut Ordo Iuris. Będą one także przedmiotem dalszych opracowań w przyszłości.

 

Kwota wolna od opodatkowania

Istotną korzyść dla podatników, szczególnie o niskich dochodach, będzie miało podniesienie kwoty wolnej od opodatkowania do 30 000 zł. Równolegle podniesiony zostanie próg podatkowy zastosowania stawki podatkowej 32% do poziomu 120 000 zł. Tak szeroko zakrojone działania związane ze zwiększeniem kwoty wolnej nie były dotychczas podejmowane w Polsce. Co warto zauważyć, pozostają one w zgodności z tendencjami panującymi obecnie w państwach Europy Zachodniej, gdzie kwoty wolne od opodatkowania przekraczają niejednokrotnie, w przeliczeniu, 60 000 zł. Jednocześnie, w ustawie nowelizującej przewidziano rezygnację z dotychczasowego mechanizmu ustalania „ruchomej” kwoty wolnej, malejącej w miarę wzrostu podstawy podatkowania. Tego rodzaju rozwiązanie było unikatowe w skali Europy i w identycznym kształcie prawdopodobnie nie występowało nigdzie na świecie. Odstąpienie od jego stosowania należy uznać za potrzebne i konieczne dla uproszczenia konstrukcji podatku dochodowego od osób fizycznych.

Nie może ujść uwadze, że korzyści ze zwiększenia kwoty wolnej w pewnym stopniu ogranicza likwidacja prawa do pomniejszenia podatku dochodowego o zapłaconą składkę na ubezpieczenie zdrowotne. Jest to zmiana legislacyjnie niewielka, ale o istotnym, bardzo negatywnym dla podatników, znaczeniu ekonomicznym. Zmiana w tym zakresie nie jest popierana przez Instytut Ordo Iuris, który w toku konsultacji społecznych zwracał uwagę na konieczność utrzymania prawa do odliczenia składki zdrowotnej od podatku.

 

Ulga imigracyjna

Negatywnie, na co Instytut Ordo Iuris zwracał już uwagę we wcześniejszych publikacjach, należy ocenić rozbudowę, w stosunku do pierwotnych założeń, ulgi imigracyjnej (nowy art. 21 ust. 1 pkt 152 u.p.d.o.f.). W obecnym kształcie prowadzić ona będzie do jeszcze dalej idącego, wyraźnego, a nieuzasadnionego uprzywilejowania podatkowego imigrantów, którzy będą przez okres 4 lat zwolnieni z opodatkowania na poziomie analogicznym do przyznanego dla rodzin, posiadających czwórkę dzieci. Biorąc pod uwagę obecne tendencje migracyjne (imigracja do Polski głównie osób z państw byłego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, w szczególności z Ukrainy), konstrukcja ulgi będzie zachęcała do pozostawania na terytorium Polski cudzoziemców, którzy już mieszkają w naszym kraju. Zgodnie bowiem z nowym art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. b) u.p.d.o.f. warunkiem uzyskania ulgi przez osoby niebędące mieszkańcami państw UE, EOG lub Szwajcarii, obywatelami polskimi lub posiadaczami Karty Polaka, jest zamieszkiwanie w Polsce przez okres 5 lat kalendarzowych. Ulga nie jest więc kierowana, jako zachęta, do nowych grup imigrantów krótkookresowych, mogących uzupełniać chwilowo zwiększone zapotrzebowanie na siłę roboczą polskiej gospodarki lecz do osób, które przeprowadziły się już do Polski z zamiarem stałego pobytu. Osoby te otrzymają na koszt polskiego społeczeństwa „bonus” w postaci zwolnienia z opodatkowania przez 4 lata. Takie rozwiązanie przyczyni się do przekształcenia dotychczasowej imigracji okresowej w stałą i tym samym, trwałej zmiany struktury narodowościowej Polski. Należy ten stan rzecz uznać za niepożądany, zwłaszcza z uwagi na zmienność cykli  koniunkturalnych i spodziewane zmniejszenia się tempa wzrostu PKB w perspektywie średnio i długoterminowej, co w konsekwencji oznaczać będzie wzrost bezrobocia i narastanie związanych z tym konfliktów społecznych. Proponowane rozwiązanie budzi również zastrzeżenia z perspektywy zachowania równości opodatkowania w stosunku do dotychczasowych polskich rezydentów podatkowych. W tym względzie istnieje prawdopodobieństwo uznania ulgi imigracyjnej za sprzeczną z art. 32 i 84 Konstytucji RP. Ten sam problem wiąże się z inną preferencją dla nierezydentów, mianowicie ryczałtem od przychodów zagranicznych osób przenoszących miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (nowe art. 30j-30p u.p.d.o.f.).

Na marginesie należy wyjaśnić, że określanie preferencji ulgą „na powrót” jest mylące. Uzyskanie ulgi nie jest bowiem uzależnione i dedykowane wyłącznie dla osób „powracających” do Polski z emigracji (reemigrantów). Ograniczone znaczenie dla przyznania ulgi ma również np. polskie obywatelstwo czy też przynależność do narodu polskiego. W istocie, z ulgi będzie bowiem mógł skorzystać mieszkaniec dowolnego państwa świata, pod warunkiem odpowiednio długotrwałego zamieszkiwania w Polsce. Stąd zasadnym jest określanie jej mianem „imigracyjnej” a nie „na powrót”.

 

Inne zmiany

Odnotować należy, że przyjęte w ramach „Polskiego Ładu” rozwiązania podatkowe obejmują również zmiany dla innych niż rodziny, kategorii podatników. Tytułem przykładu wskazać należy seniorów, tj. osoby po ukończeniu 60. roku życia w przypadku kobiet i 65. roku życia w przypadku mężczyzn, będące emerytami, których wybrane kategorie przychodów, zgodnie z nowym art. 21 ust. 1 pkt 154 u.p.d.o.f., będą zwolnione z opodatkowania do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł. Ustawa nowelizująca zmienia także m.in. dotychczasowe zasady opodatkowania zbycia udziałów (akcji), katalog kosztów uzyskania przychodu, zasady amortyzacji podatkowej czy zagadnienia związane z dokumentacją cen transferowych. Dla przedstawicieli klasy średniej, w tym rozliczających się wspólnie z małżonkiem, w ustawie została ujęta nowa, skomplikowana konstrukcyjnie ulga, sformułowana w art. 26 ust. 4a u.p.d.o.f.

Szereg pozostałych preferencji dla biznesu ma natomiast ograniczony charakter, z uwagi na wąski zakres przedmiotowy lub podmiotowy, przejawiający się w  skierowaniu ich do ściśle oznaczonych kategorii przedsiębiorców (np. ulga na prototyp, w art. 26ga u.p.d.o.f.) lub posiadaczy określonych rzeczy lub praw majątkowych (np. ulga na wsparcie remontów zabytków, w art. 26hb u.p.d.o.f.). Nie budzi wątpliwości, że rozwiązania te, poza zgłaszanymi przez przedstawicieli praktyki oraz nauki poważnymi wątpliwościami co do ich poprawności i spójności z obowiązującym systemem prawnym, doprowadzą do pogłębienia zjawiska nadmiernego skomplikowania oraz braku należytej przejrzystości w zakresie opodatkowania. Zarazem nie będą one miały wpływu na sytuację ekonomiczną większości przedsiębiorców.

 

Podsumowanie

Rozwiązania przyjęte w ramach „Polskiego Ładu” są, co do zasady, korzystne dla rodzin, zwłaszcza wielodzietnych. W najlepszym przypadku pozwalają bowiem ich członkom całkowicie uniknąć zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z najważniejszych źródeł przychodu. Korzyści ze zmian mogą także uzyskać (w różnych proporcjach) seniorzy oraz cudzoziemcy. Ciężar finansowania zmian dotychczasowego systemu opodatkowania dochodu został bowiem nałożony przede wszystkim na polskich przedsiębiorców, z wyłączeniem największych podmiotów gospodarczych.

W ogólnym ujęciu, realizacja podatkowej części „Polskiego Ładu” budzi szereg zastrzeżeń. Są one związane z jakością legislacyjną wielu proponowanych przepisów, oraz niezwykle krótkim okresem vacatio legis, sprzecznym z dotychczasowym orzecznictwem, wskazującym na potrzebę uchwalania ustaw podatkowych (tym bardziej tak obszernych, jak proponowana) przynajmniej na 3 miesiące od ich wejścia w życie. W odniesieniu do jakości legislacyjnej symboliczne jest zwłaszcza zwolnienie ze składki zdrowotnej rodzin wielodzietnych, pracujących seniorów oraz cudzoziemców, korzystających z ulgi imigracyjnej, stanowiące w istocie konsekwencję niezamierzonej luki normatywnej.

W stosunku do zmiany obciążenia daninami publicznymi poszczególnych grup społecznych, obawy budzi zwiększenie poziomu obciążeń dla przedsiębiorców. Przejawia się to m.in. w ograniczeniu możliwości korzystania z niektórych preferencyjnych rozwiązań podatkowych, np. opodatkowania w formie karty podatkowej czy odliczenia składki zdrowotnej od podatku. Nie można natomiast zapominać, że przedsiębiorcy są najbardziej „produktywną” grupą, jeżeli chodzi o źródło dochodów podatkowych państwa oraz że ich sytuacja finansowa ma wpływ na sytuację pracowników, zleceniobiorców oraz innych podmiotów związanych z nimi ekonomicznie.

Nie może również ujść uwadze, że ustawa zawiera bardzo korzystne rozwiązania dla imigrantów, planujących pozostanie na stałe w Polsce, co stanowi realne ryzyko trwałej przemiany struktury narodowościowej, religijnej, czy kulturowej naszego kraju. Są to zaś skutki dalece wykraczające poza fiskalne znaczenie „Polskiego Ładu”. Proponowane w tym względzie rozwiązania mogą bowiem przyczynić się do wystąpienia w przyszłości szeregu niekorzystnych zjawisk społecznych, widocznych współcześnie w szeregu państw Europy Zachodniej.

Dr Tomasz Woźniak - anaityk Centrum Analiz Legislacyjnych Ordo Iuris